پاتوق طلبگی ۳۰؛ در مسیر اجتهاد با سخنرانی استاد حائری

پاتوق طلبگی ۳۰؛ در مسیر اجتهاد با سخنرانی استاد حائری

0

پنجشنبه ۲۷ فروردین استاد بزرگوار حجت الاسلام و المسلمین شیخ صالح حائری استاد فقه و اصول سطوح حوزه با حضور در جمع طلاب شعبه ۳ در پاتوق طلبگی ۳۰ مبانی اولیه و مقدمات بحث مسیر اجتهاد را ارایه کردند.

خلاصه مباحث ارائه شده به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم
دغدغه مشترک سیستم‎های نوین حوزوی نسبت به کارآمدی و زمان کم دانشگاهیان: دو آسیب عمده در مشاوره ها وجود دارد: «کل حزب بما لدیهم فرحون» و «الناس أعداء ما جهلوا»! عادت کرده‎ایم که کار را جلو ببریم و بزرگی با یک نهیب همه‎اش را از بین ببرد!
هرچه بالاتر بیایید، نیاز به طلبه توانمند بیشتر می‎شود، و لذا به هیچ وجه نباید دغدغه نان آینده را بخوریم. آیت الله موسوی نژاد می فرمودند امروز ندای هل من ناصر امام زمان کل عالم را پر کرده است.
کار با خود طلبه ها که مصداق اتم ایتام آل محمد هستند به شدت بر زمین مانده است.
دیدمان باید این باشد که حضرت فقط یک سرباز دارند که آن هم من هستم؛ البته این ملازم نیست با این که من همه کاره هیچ کاره بشوم!
من بر خلاف خیلی بزرگان نمی گویم هر کتابی که دستتان دادند را بخوانید؛ تنها کسی که تشخیص می دهد این درس و این کتاب به دردتان می خورد یا نه، خودتان هستید. باید پشت هر انتخاب یک استدلال داشته باشید. اهداف هر کتاب و محاسن و نقدهایش را باید بدانید.
نظام آموزشی فقه و اصولتان را از بهترین نظام ها می دانم؛ البته همه هر خودشان را دارند، ولی بعد از شنیدن صحبتها، یک مقدارش هم وابسته به تجربه شخصیتان است.
بعضی بزرگان یک سری مسائل فرعی و حواشی و فضول را به جای اصول کار طلبگی بزرگ می کنند! خطاطی و نجوم و ریاضیات و شعر و … . اطلاعات عمومی قوی را لازم می دانم. حتی داستان هم بخوانید، ولی بدانیم که اینها حواشی هستند.
تازه خیلی از اصلی ها هم در مسیر خاص شما می شوند حاشیه. مباحث خیلی تخصصی را هم نباید الآن خیلی پردامنه کار کنید. مثلا کار پردامنه بر معانی و بیان آنچنان برای ما قابل مثمر ثمر نیست. اعجاز لفظی قرآن برای غیر عربها قابل فهم نیست. در حالی که الآن فارسی را ما خوب متوجه می شویم. ثمره کار ادبی قوی در تفسیر سطح بالای ادبی روی قرآن و نهج البلاغه مشخص می شود.
بزرگواری که در ادبیات کار زیادی می کرد می گفت من از عروه برداشتهایی دارم که دیگران ندارند! گفتم اتفاقا چون صاحب عروه فارس است، قطعا دقتهای ریز ادبی، معنایی غیر از مراد متکلم را می رساند. جای بحثهای تخصصی قطعا الآن نیست و بعدا به موقع خودش با بازدهی خیلی بالاتر حاصل می شود. لذا باید در حد نیاز کار کنید. الآن که دیگر آقایان فقها به المنجد هم اکتفا می کنند!
ضمنا تفاوت بین کتب مختلف تفاوت صفر تا صدی نیست. فاصله سبک جدید با قدیم فقط در کوتاه شدن زمان است.
همین طور هر جای احساس کردید که در رشته ای ضعیف هستید، کافی است با چند ماه کار قوی آن را جبران کنید.
آقایان می گردند و گیرهای اساسی کار تخصصی خود را از شما می پرسند تا قانع شوید باید مثل او در همان رشته کار کنید!
کسی که حلقه ثالثه را خوب می خواند و چند ماهی به هدف متن فهمی کفایه یا رسائل را بخواند، قطعا متوجه می شود.
چند وقت اول هر کتاب را به هدف متن فهمی بخوانید، و از یک جایی به بعد می توانید خودتان ادامه دهید.
حسن دروس تمهیدیه: در هر بابی تعدادی روایات ام الباب داریم که حدود ۲ تا ۳ هزار روایت می شود و همه این روایات در دروس تمهیدیه آمده اند.
گاهی تفاوت شما با استادتان در ندیدن روایات است. لذا این کتاب قابلیت را به شما می دهد.
حجیت خبر واحد در موضوعات، در طهارت فقه بحث می شود، نه در اصول. ولی مثلا یک دوره وسائل خوانی با نوشتن عناوین قابل اصطیاد از هر یک از احادیث، این گونه موارد را در اختیارتان می گذارد. از دیگر محاسن کتاب، ذهنیت یک دوره کار با روایات، آشنایی با کار استدلالی فقهی و … .
بیش از درک شما از خودتان و استعدادهایتان، این شرایط خارجی واقعی است که آینده تان را رقم می زند! سر یک رو دربایستی ممکن است مسیرتان عوض شود. لذا هر چه می توانید باید مهارتتان را در سطح عمومی بالا ببرید تا بتوانید در سطح نیاز وارد هر رشته و کار تخصصی بشوید. کارهای حاشیه ای هر چقدر باشد ایرادی ندارد.
تا آقا فرمودند فضلای جوان، به خودتان نگیرید! منظور مجتهدین ۴۰-۵۰ ساله است. البته شاید ۱۰۰ نفر هم نداریم، لذا عمده وقت اینها صرف بازپروری حوزه می شود و به عرصه های اجتماعی نمی رسیم. علت عمده اش هم این است که ورودی های نخبه مان کم است.
قشر دانشجویان هم کمتر از دو سه درصد هستند. در حالی که لازم است حداقل ۱۰درصد ورودی های حوزه نخبه های دو رقمی حوزه باشند. کار میدانی هم نشان می دهد که عمده طلاب موفق از دانشگاه آمده، بچه آخوند هستند. حوزه نوابغ را هم نمی تواند نگه دارد.
در مقام مقایسه، باید ۵۰نفر برتر را کنار بگذاریم، چون استثناء هستند؛ بلکه باید ۵۰۰ نفر رده بعد را ببینیم، که اتفاقا فهمیدن لسان همان ۵۰ نفر اول و انتقال آن هم بر عهده همین ۵۰۰ نفر است.

صوت فرمایشات استاد حایری در پیوست موجود است.
جلسات ایشان با موضوع در مسیر اجتهاد ادامه دارد ان شاء الله

پاسخ دهید