مصاحبه با حجت الاسلام والمسلمین بابایی مسئول محترم فرهنگی شعبه ۱ مدرسه علمیه حضرت مهدی(عج)- قسمت دوم

0

فعالیت های فرهنگی مدارس علمیه حضرت مهدی (عج) که مدتهاست که زبانزد خاص و عام است این روزها درشعبه یک این مدارس رنگ بوی ویژه ای به خود گرفته است، به بهانه کنکاش برنامه های فرهنگی این شعبه به سراغ حجت الاسلام بابایی رفتیم تا از ایشان در این مورد سوالاتی را بپرسیم؛در ادامه قسمت دوم این گزارش تقدیم می گردد:

  • جناب آقای بابایی ازتشکیل کارگروه هایی برای انجام امور فرهنگی مدرسه خبر دادید بفرمایید درهر کارگروهی تقریباً چند نفر درگیر فعالیت هستند؟

اینها قرار بر این است که حداقل سه نفر و حداکثر هفت نفر باشند، البته الآن بعضی از کارگروه ‏هایمان تعدادشان کم است، مثلاً یک کارگروه داریم کارگروه خانواده، مسئولش به تنهایی دارد کارها را جلو می‏برد، خیلی هم کار کرده ولی خب واقعاً خسته می‎شود، یک کارگروهی هم است که شاید ۱۰ عضو داشته باشد، مثل کارگروه ایثار و شهادت، سر جمع ما آن حدسی که میزنیم و برآوردی که کرده‎ایم نزدیک ۴۰ تا ۵۰ درصد بچه‏ها در این کارگروه‏ ها مشغول فعالیت هستند، کارهایی از آنها خواسته می‏شود، کاری را انجام می‏دهند.

  • پس صد در صد بچه‏ ها درگیر برنامه‏ ها هستند بالاخره حالا یا مسئولند یا مخاطب؟

بله، بچه‏ ها به صورت عمومی درگیر هستند، تعدادی هستند ممکن است در همه‏ ی برنامه‏ ها نباشند ولی به صورت غالبی که می‏گوییم بالای ۹۰درصد بچه‏ ها هستند…

  • درخواست شما از طلاب مدرسه در این موضوع چیست؟ یعنی اگر نکته‎ی خاصی هست بفرمایید

نکته‎ی خاصش این است که به خودشان هم گفته‎ام شما اگر قرار باشد تک بُعدی رشد کنید مثل بدنی می‏ ماند که سرش بزرگ است، دستش از اندام دیگرش بزرگتر باشد، این به چشم می‏آید چیز خوبی نیست این به چشم آمدن، شما اگر خواسته باشید صرفاً در زمینه‎ی علمی رشد کنید یا نه برعکس فقط بیایید در عرصه‏ ی مثلاً هیئت رشد کنید، یا مثلاً فقط در عرصه‏ ی ورزش رشد کنید، این برای یک طلبه خوب نیست، یک طلبه آن هم با نگاهی که منشور مدیریت تربیتی دارد باید جامع باشد، حالا جامع به اندازه‏ ی خودش، قرار نیست که هرکدام را به قله برسد، نه، این جامعیت را باید داشته باشد، ما تقاضایمان این است این برنامه‏ هایی که گذاشته می‏ شود با فکر است، این برنامه‏ هایی که گذاشته می‏شود با مشورت و تدبیر است، اینها احساسمان بر این است، نه احساس بلکه بالاتر یقینمان بر این است که تمام دوستان طلبه به اینها نیاز دارند، و حضورشان مطمئنا ًبرایشان مایه‎ی ضرر نخواهد بود، اینطور نیست که وقتشان هدر برود، یعنی تمام برنامه‏ ها را من به ضرس قاطع می‏توانم بگوییم که برایشان فایده دارد؛ منتها یک برنامه فایده‎اش زیاد است یک برنامه فایده‎اش کم است، اینطور نیست که بی‏فایده باشد یا خدایی نکرده مضر باشد، لذا درخواست ما این است که هم در برنامه‏ ها حضور داشته باشند برای استفاده کردن، نکته‏ ی دوم این است که فقط هم مصرف‏ کننده نباشند، یعنی باید تلاش بکنند برای چه؟ برای اینکه آنها خودشان هم تولید کننده باشند در عرصه‎ی فرهنگ و تربیت که بقیه هم استفاده بکنند

  • پیشنهادتان به سایر مدارس، مسئولین فرهنگی سایر مدارس چیست؟

یک پیشنهاد این است که ما نسبت به فعالیت‏های همدیگر مطلع بشویم، یعنی چه اشکالی دارد که مثلاً مسئول فرهنگی مدرسه‏ ی علمیه‏ ی سلیمانیه بیاید مدرسه‏ ی ما، یا بنده بروم مدرسه‎ی آنها با همدیگر تبادل اطلاعات و تجربیات داشته باشیم، خیلی ارزشمند است که ما یک سری کارهایی را انجام داده‏ایم و یک سری برنامه‏ هایی هم در دست اقدام داریم که اگر بتوانیم، این یکی از آنهاست. نکته‏ ی بعدی هم رسیدن به اینکه امور فرهنگی یک امور حاشیه‏ ای نباشد، الآن در مدارس علمیه‎ی ما بعضاً دارد این اتفاق می‏افتد، حتی در خود همین مدرسه هم ما هنوز داریم بعضی از اساتید بعضی از مسئولین بعضی از طلاب در همین مدرسه نگاهشان به فرهنگ و تربیت نگاه درجه‎ی ۲ است، اگر نگویم درجه ۳، یعنی نگاهشان این است که یک طلبه باید لمعه بخواند، یک طلبه باید، یا مسائل راحت باشد  از پسش بر بیاید، یا منطق مظفر باید بتواند تدریس بکند؛ اما اینکه یک طلبه بتواند ارتباط اجتماعی مؤثر با جهان امروزی بگیرد، اینکه یک طلبه بتواند در فضای مجازی گم نشود، اینکه یک طلبه بتواند امروز دردهای جامعه را برایش یک درمانی تدبیر بکند، اینکه یک طلبه بتواند یک سخنران قابل قبول باشد، اینکه یک طلبه بتواند یک مسجددار درست‏وحسابی باشد، اینکه یک طلبه بتواند در فضای دانشگاهی در فضای دانش‎آموزی، در همه‏ی این فضاهایی که به ما نیاز دارند بتواند کار کند، اینها موردتوجه بعضی از آقایان نیست، خیلی بحثِ دردناکی است، من تقاضایم این است از همه‎ی مسئولین فرهنگی اینها خودشان بیایند اقدام بکنند، یعنی اگر این مصاحبه را مطالعه می‏کنند خودشان باید به این باور برسند که فرهنگ و تربیت درجه ۲ نیست، و قطعاً درجه ۱ و بالاترین درجات را دارد، و این را در مدارسشان پیاده بکنند؛ الحمدلله نگاه قاطبه‎ی مسئولین و اساتید در مدرسه‎ی ما همین نگاه فرهنگی است، و خب ما هم که در این عرصه ورود کردیم باز یک مقداری بیشتر این اصطلاحاً دوزش را بردیم بالا، تا جایی که ما پنج‎شنبه‏ها را کلاً تعطیل کردیم، اینجا فرهنگی است، خیلی از روزها بعد از نماز ظهر و عصر ما برنامه‎ی فرهنگی داریم، ایام مناسبتی ما برنامه‎ی فرهنگی داریم، دلمان می‏خواهد به سمتی برویم که در ایام شهادت‏ها و ولادت‏ هایی که تعطیل رسمی است ما تعطیل نباشیم اما درس هم دیگر نداشته باشیم، بلکه بیاییم اینجا و کار تربیتی فرهنگی داشته باشیم، این دیگر از برنامه‏های پیشِ روست باید صحبت بشود.

پاسخ دهید